Als holistisch masseur zie ik het bijna elke dag: emoties zijn eigenlijk kleine postduifjes die iets willen vertellen. Ze vormen de brug tussen wat er ín ons gebeurt en wat we aan de buitenkant laten zien. Letterlijk betekent emotie een ‘beweging naar buiten’ of een ‘gemoedsbeweging’, afgeleid van het Latijnse woord emovere (van movere = bewegen, met het voorvoegsel e- = naar buiten). Het is simpelweg je innerlijke gevoel dat naar buiten wilt, zodat je lichaam en brein kunnen zeggen: “Kijk, dit speelt er.”

Onze vijf zintuigen zijn fantastisch in het scannen van de buitenwereld. Je ziet een auto aankomen, je ruikt koffie, je hoort iemand tikken met een pen (grom). Voor onze binnenwereld… tja, daar hebben we geen directe zintuigen voor. Toch vangt het lichaam álles op: mini-signaaltjes van spanning, onveiligheid, of ‘iets klopt hier niet’. Vaak lang voordat wij er zelf erg in hebben.

En als we die signalen niet herkennen? Dan blijft het lichaam maar gáán. Een soort innerlijke rookmelder zonder pauzeknop. Zo kom je vanzelf in een chronische stressmodus tot je lijf besluit: Oké, je luistert niet, dan ga ik het voelbaar maken.

En dan verschijnen ze: druk op de borst, brok in de keel, het onderbuikgevoel.

Het brein maakt van die sensaties emoties en emoties maken weer beweging: we lachen, huilen, fronsen of stampvoeten. Zo worden emoties zichtbaar, niet alleen voor onszelf, maar ook voor anderen, vooral voor het sociale vagussysteem, onze innerlijke dirigent van verbinding. Dat systeem bepaalt of we ons veilig, gezien en gedragen voelen.

Emoties zijn dus voortreffelijke richtingaanwijzers: dit voelt goed, dus je gaat verder of  dit voelt niet goed, ik ga nu begrenzen, veranderen, ademhalen.

Als we emoties echter negeren dan stapelen ze op. Het brein markeert ze als gevaar, het zenuwstelsel zet het alarmsysteem aan, met als resultaat fysieke klachten, stress, chronische pijn of terugkerende spanning. Onverwerkte emoties worden namelijk gewoon weer in je lichaam geparkeerd, als kleine knoopjes, trekkende spieren of dat zeurende plekje waar je steeds je hand naartoe beweegt.

In mijn werk zie ik het telkens weer: veel chronische klachten beginnen niet in spieren of organen, maar in niet-verwerkte emotie. Wanneer het autonome zenuwstelsel daardoor van slag raakt, raakt de balans zoek in het hele systeem. Lichaam en emotie zijn namelijk danspartners en als één van de twee struikelt, struikelen ze samen.

De sleutel is: jezelf leren kennen. Voelen wat er in je lichaam leeft, en lief te zijn voor wat je daar aantreft.

Je kunt je zenuwstelsel namelijk wél resetten. Je kunt emotionele lading verwerken. En je kunt terugkeren naar die veilige, warme, ontspannen basis waar je lichaam zo naar verlangt.

Dat is het werk.

Zacht werk.

Mooi werk.

En het begint altijd bij jou.