In mijn wereld als holistisch masseur bestaat een bijzonder soort conversatie: eentje zonder woorden, maar met handen die luisteren. Tijdens een sessie begint het lichaam soms meteen enthousiast te vertellen; gespannen schouders hebben bijvoorbeeld zelden een geheim. Het lichaam liegt nooit; het is innig verbonden met ons innerlijk leven en laat feilloos zien hoe het met ons gesteld is.

Toch blijkt in de praktijk dat veel mensen de taal van gevoel deels te zijn vergeten. Het denken heeft het stuur overgenomen, soms zonder dat we het doorhebben. Zo heb ik de afgelopen 10 jaar best wat mensen op mijn tafel of mat gehad waarvan het fascia als een solide harnas om het lichaam heen zat en ze zelf aangaven goed in hun vel te zitten.

Het is niet vreemd dat het denken het stuur heeft overgenomen, gedachten worden cultureel nu eenmaal hoger gewaardeerd dan gevoelens, en bovendien sluit iedereen zich wel eens onbewust af voor emoties die te lastig lijken om onder ogen te zien. Echter raken we in dat proces ook de toegang kwijt tot onze innerlijke wijsheid.

Vanaf jonge leeftijd leren we vooral om slim, talig en rationeel te zijn. Het verstand gebruikt woorden en richt zich op de buitenwereld. Gevoel werkt anders: het communiceert subtiel, via signalen in het lichaam, vaak precies op het moment dat we denken dat we ‘gewoon even door moeten’.

Helaas wordt deze taal van het lichaam nog vaak onderschat. Het vermogen om in contact te komen met ons innerlijk wordt zelden actief aangeleerd. In de massageruimte gebeurt echter iets bijzonders: zodra iemand gaat liggen en het lichaam eindelijk mag ontspannen, komt die innerlijke stem meestal nieuwsgierig tevoorschijn.

En daar zit precies de sleutel. Om in balans te komen hoeft het denken niet uitgeschakeld te worden, maar mag er simpelweg ruimte ontstaan om weer naar het binnenste te luisteren. Een lichaam dat gehoord wordt, ontspant. Een innerlijk dat aandacht krijgt, verzacht. En soms, heel soms, lijkt een schouder na afloop opgelucht te zeggen: “Dank je, dit werd tijd.”